fbpx

Wielki Smród w Londynie

Rysunek przedstawiający śmierć podróżującą po Tamizie podczas klęski Wielkiego Smrodu/ @ Public domain
Rysunek przedstawiający śmierć podróżującą po Tamizie podczas klęski Wielkiego Smrodu/ @ Public domain

1858 – Anglia – Wielki Smród w Londynie

Wielki Smród (Great Stink) to katastrofa ekologiczna, która miała miejsce od czerwca do sierpnia 1858 roku w Londynie. Jej bezpośrednią przyczyną były utrzymujące się przez długi czas wyjątkowo wysokie temperatury, które doprowadziły do spadku poziomu wody w Tamizie i odsłonięcia zalegających w niej nieczystości pochodzących z nieefektywnego miejskiego systemu kanalizacyjnego.

Ścieki zaczęły się pod wpływem gorąca rozkładać i wydzielać ostry, nieprzyjemny zapach. Smród uniemożliwiał przez kilka miesięcy sprawne funkcjonowanie Parlamentu i wielu innych instytucji, co skłoniło rząd do przeprowadzenia szeroko zakrojonego programu przebudowy miejskiej kanalizacji.

Tamiza, do której ścieki odprowadzały licznie zakłady przemysłowe (papiernie, garbarnie, warzelnie, farbiarnie), a mieszkańcy spuszczali swoje ekskrementy, była wówczas jedną z najbardziej zanieczyszczonych rzek świata.

W Londynie mieszkało w połowie XIX wieku prawie 3 mln osób. Ponieważ londyńczycy czerpali wodę z rzeki, szerzyły się epidemie duru brzusznego, dyzenterii i cholery. Zmarło z ich powodu około 30 tys. osób.

W połowie czerwca 1858 r. temperatury w stolicy brytyjskiego imperium osiągnęły 35°C w cieniu i 48°C w słońcu. Poziom wody w Tamizie mocno się obniżył i odsłonił zwały gromadzących się przez lata brudów, niekiedy 2-metrowej grubości.

Rzeka przestała odprowadzać ciągle napływające ścieki do morza, które zaczęły fermentować i cuchnąć. Smród był odczuwalny z odległości wielu kilometrów.

W budynkach blisko rzeki panowały straszne warunki. Zasłony pokrywano chlorkiem bielącym, a do Tamizy wsypano tony wapna. Dopiero ulewne deszcze w połowie lipca przyniosły londyńczykom ulgę.

Władze Londynu wreszcie podjęły decyzję o ratowaniu Tamizy.W sierpniu 1858 roku parlament przyjął projekt przebudowy miejskiego systemu kanalizacji. Przez kolejnych 16 lat zbudowano 130-kilometrowe kanały odprowadzające ścieki do wschodnich dzielnic Londynu. W położonych niżej dzielnicach utworzono przepompownie.

Całość prac zakończono w 1874 roku. Od tej pory nigdy już nie doszło w Londynie do klęski ekologicznej typu Wielkiego Smrodu, a epidemie, nawet jeśli wybuchały, nie przenosiły się do innych dzielnic miasta.

Przewiń do góry
X