Dziura ozonowa

Flickr / @NASA Goddard Space Flight Center / CC BY 2.0Dziura ozonowa (rozrzedzenie ozonowe) to zjawisko ubytku (spadku stężenia) ozonu stratosferycznego nad niektórymi obszarami Ziemi, związany z przekształceniem cząsteczki ozonu do dwuatomowej cząsteczki tlenu pod wpływem reakcji fotochemicznych zachodzących w stratosferze.

Dziura ozonowa to po prostu spadek ilości ozonu w stratosferze.

Warstwa ozonowa znajduje się w stratosferze na wysokości od 15-50 km. Jest to warstwa tak mała, że gdyby ją ścisnąć to miałaby grubość około 3 mm. Cienka powłoka ozonowa chroni powierzchnię Ziemi przed szkodliwym dla organizmów żywych promieniowaniem ultrafioletowym docierającym do nas z kosmosu

Zjawisko powstawania dziury ozonowej obserwuje się sezonowo w różnych szerokościach geograficznych, ale głównie w obszarach podbiegunowych.

Naturalna zawartość ozonu zmienia się z szerokością geograficzną, dlatego trudno jest podać uniwersalną wartość stężenia granicznego które określa pojawienie się dziury ozonowej. W przypadku Antarktyki graniczna wartość stężenia O3 określająca naturalny stan ozonosfery i dziurę ozonową wynosi 220 DU.

Główną przyczyną powodującą niszczenie warstwy ozonowej jest emisja do atmosfery ziemskiej freonów czyli stworzonych przez człowieka związków chloru, fluoru i węgla. Substancje te trafiając do stratosfery pełnią funkcje katalizatora, powodując rozkład cząsteczki ozonu (O3) na cząsteczkę tlenu (O2) i tlen atomowy (O).

 

zobacz więcej szczegółowych informacji:
ozonewatch.gsfc.nasa.gov
earthobservatory.nasa.gov
nasa.gov/ozone

utylizacja zużytego sprzętu 

Brak możliwości komentowania